Manieren om naar Nederland als gemeenschap van mensen te kijken.

Klaas had één manier om naar de wereld te kijken: je moet het kunnen zien, anders bestaat het niet en als het geen nut heeft is het niet van belang. Totdat hij verliefd werd, toen bleek er meer te spelen dan alleen de concrete dingen.

Zo moet je ook vanuit verschillende invalshoeken Nederland als gemeenschap van mensen proberen te begrijpen. In de voorgaande blogs heb ik dat op drie verschillende manieren gedaan.

In het blog “Hebben we wat met elkaar te maken?” (van 12 mei 2017) ging het om ‘praktische zaken’. Je betaalt belasting en geniet van weggebruik, brandweer, dijken, controle op voedselkwaliteit, enz.. In je werk of vrijwilligerswerk maak je producten of doe je dingen waar anderen – vaak Nederlanders – wat aan hebben. En omgekeerd maak je gebruik van het (vrijwilligers)werk van heel veel verschillende Nederlanders. Dit is de invalshoek van de concrete dingen, wat komt er uit hun handen waar ik wat aan hebt, en wat komt er uit mijn handen waar anderen wat aan hebben. Je kunt deze invalshoek symbolisch aanduiden met “hand”.

Gevoel is een andere invalshoek. Gevoel zal zeker spelen bij gemeenschap. Maar gevoel is zo breed, zo omvangrijk. Welk soort gevoel is van belang bij Nederland als gemeenschap van mensen? Je hebt dan niet zo veel aan het gevoel dat naar bovenkomt wanneer je een mooie bloem ziet. Het moet gaan om mensen. Je kunt dan denken aan een gevoel van betrokkenheid, gevoelens van solidariteit. (Zie ook het blog “Wij-gevoel” van 14 apr. 2017.) Om me dit voor te kunnen stellen gebruik ik een beeld: het beeld van een plek in je hart. Mensen hebben een plek in je hart. Het kan een heel grote plek zijn of een heel kleine plek (en alle variaties daartussen). Hoe groot die plek precies is? Het is geen exacte wetenschap. Je kunt wel inschatten hoe groot de plek is die een bepaald persoon je hart heeft. Want je kunt het merken aan de heftigheid van je emoties/reacties als er iets met die persoon aan de hand is; maar ook aan de inzet, de energie die voor die persoon over hebt. Vriendschap betreft sterke betrokkenheid, vrienden hebben een grote plek in je hart. Net als vriendschap kan groeien en kan slijten, kan ook de kleinere plek in je hart die iemand anders inneemt in de loop der tijd groter of kleiner worden.      Nederlanders kunnen ook een plek in je hart hebben. Je merkt het bijvoorbeeld aan je blijdschap wanneer een Nederlander Olympisch goud wint. Dat zal voor velen duidelijk sterker zijn dan wanneer een Belg goud wint.      Het is een summiere schets, wat niet wegneemt dat ik zelf deze invalshoek heel belangrijk vind. Want de mate van betrokkenheid bij elkaar (de plek van Nederlanders in elkanders hart) bepaalt denk ik de kracht van de gemeenschap. Het bepaalt het vermogen om nieuwe ontwikkelingen, ook wanneer die tegenvallen, samen zo goed mogelijk te boven te komen.

De derde manier is denken (hoofd). Denken speelt bij plannen maken. Dus ook bij beleid van de overheid. En bij de burger die kritisch kijkt naar dat beleid en wil weten of het wel hout snijdt. In het blog “Weten wie we zijn” (24 febr. 2018) kwam dit ook ter sprake.   Denken heeft haar beperkingen. Je hebt altijd een abstractie van de werkelijkheid in je hoofd, dat geldt voor jezelf, voor een politieke partij en voor de overheid. Het is goed je bewust te zijn van die beperkingen.

“Hand”, “hart” en “hoofd” zijn de drie invalshoeken waarmee ik werk in mijn blogs. Zijn ze herkenbaar?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s